BesteBloggers

  • Tijdlijn
  • Joepsatijn heeft een artikel gedeeld in Sportblogs
    10 maanden geleden

    Ammo baba voetbal irak sport

    ammo baba voetbal irak sport

    Sommige voetbalverhalen zijn te bizar om te geloven. zoals dat van de man die de familie Hoessein weerstond.


    Op 20 januari 2006 hoort Ammo Baba gescharrel bij de voordeur. Zware schoenen die zacht de grond raken, gefluister. Het volgende moment beukt een dozijn soldaten de deur in en stormt Baba’s huis in. Hij wordt vastgebonden, geblinddoekt, urenlang mishandeld en ten slotte wordt al het waardevols uit zijn huis meegegraaid. Horden zijn het, sprinkhanen die zijn leven afgrazen tot er niets meer van over is.

    De overval duurt nauwelijks een half uur. Als het voorbij is, de soldaten verdwenen en het huis verlaten, duurt het lang alvorens Ammo Baba probeert op te staan.


    71 jaar eerder werd Ammo Baba als Emmanuel Baba Dawud geboren in Bagdad, op het Britse legerkamp RAF Hinaidi. De familie Dawud verhuisde al snel naar een andere militaire basis, op het Iraakse platteland. Daar groeide Emmanuel Baba Dawud op.

    Iedere dag staarde hij naar de Britse soldaten, die ’s ochtends en ’s avonds, als de woestijnhitte van de dag was opgelost in een aangename zoelte, hun diensttijd stuk speelden op een geïmproviseerd voetbalveldje in een hoek van het kamp.

    Toen Emmanuel twaalf jaar oud was, ging hij naar de Liwa Al Dulaim-school. Hij ging er voetballen voor het schoolelftal en het duurde niet lang voor hij werd ontdekt door de trainer van het nationale scholierenteam, Ismail Mohammed, die hem vroeg terug te keren naar Bagdad, om er een gedegen sportopleiding te krijgen.

    Daar, in de hoofdstad, krijgt Emmanuel Dawud een opleiding aan de universiteit van het Iraakse voetbal. In 1951 – Emmanuel is dan 16 en staat bekend als Ammo – is hij de grote uitblinker van het Pan-Arabisch schoolvoetbalkampioenschap. Vanaf dat moment gaat hij bovendien voetballen voor de RAF Employees’ Club, als opvolger van de beste Iraakse voetballer van die tijd, Aram Karam.


    mil_1965

    Ammo is nog een tiener als iedere voetballiefhebber in het Midden-Oosten zijn naam kent. Wanneer er een Arabisch elftal wordt opgezet, is hij de vanzelfsprekende aanvoerder. Een lange, fraaie carrière volgt, een loopbaan die twintig jaar duurt en alle grote Iraakse clubs omvat. Overal waar hij komt, is Ammo Baba de beste. Hij kan overal op het veld uit de voeten, maar speelt het liefst op de helft van de tegenstander. Hij is een eeuwig gevaar, een negentig minuten aanhoudende siddering over ruggen van tegenstanders. Mensen stromen van heinde en verre toe om zijn omhalen, zijn hakjes en zijn nauwelijks te overtreffen kopkracht in het echt te bewonderen. Als Ammo speelt, vergeten ze van verbazing te juichen.

    Het is verleidelijk je af te vragen hoe indrukwekkend Ammo Baba zou zijn geweest in een sterke, West-Europese competitie. Baba speelt als voetballer nooit buiten Irak, al is er eind jaren vijftig wel even sprake van een grote move. Wanneer Frank Hill, oud-trainer van het militaire elftal van Irak, terugkeert naar Engeland om er Notts County onder z’n hoede te nemen, doet hij er alles aan om Ammo met zich mee te nemen. Dat plan lijkt te lukken: Ammo vliegt naar Groot-Brittannië en meldt zich bij z’n oude trainer en de nieuwe club, maar tot een officiële wedstrijd komt het niet.


    Op 14 juli 1958 pleegt de Iraakse legergeneraal Abdul Karim Qassem een coup en roept zichzelf uit tot de nieuwe minister-president. Een van de eerste zaken die Qassem doet, is een speciaal vliegtuig, gevuld met de opperbevelhebbers van land- en luchtmacht, naar Londen sturen om Iraks beste voetballer onmiddellijk terug te halen. Als ook Crewe Alexandra en Chelsea Baba een aanbod willen doen, krijgen ze te horen dat Baba al op de terugweg naar huis is. (Later dat jaar, als Baba bij een competitiewedstrijd van zijn club Al-Quwa Al-Jawiya ernstig geblesseerd raakt, brengt hij op verzoek van de Iraakse koning Faisal een tijd door in Londen om zich zo goed mogelijk te laten behandelen).


    levies2


    In 1970 beëindigt Baba zijn loopbaan als voetballer en begint onmiddellijk een tweede leven, als trainer. In die rol leidt hij het Iraaks militair elftal naar de finale van het WK van 1978. Zijn soldaten winnen van Oostenrijk, Marokko en Griekenland, maar verliezen na penalty’s van hun Italiaanse collega’s.

    Dat WK is het startsein van het Gouden Decennium van het Iraakse voetbal: onder leiding van Ammo Baba behalen nationale elftallen meerdere titels en ereplaatsen en bereikt het spel een in het Midden-Oosten ongekend niveau. Het land wint onder meer drie keer de Gulf Cup, het voetbaltoernooi van de Asian Games en in 1985 en 1988 zelfs de Arab Nations Cup.

    Toch zijn de jaren tachtig in Irak niet de geschiedenis ingegaan als de jaren waarin het nationale voetbal uitgroeide tot een attractie waar iedereen tenminste één keer live getuige van moest zijn. Dat, en nog veel meer, is de schuld van Saddam Hussein.


    Saddam heeft in 1979 de absolute macht in het land naar zich toegetrokken en blijkt al snel een dictator van het grimmigste soort: hij laat leden van de oppositie vermoorden en wendt de nationale oliereserves aan voor z’n persoonlijke bankrekening. Het is in deze periode dat de Koerdische minderheid in Irak, die vooral in het noorden woont, consequent wordt uitgebuit, mishandeld en vermoord, onder meer door gebruik van gifgas.

    De prestaties van het nationale team lijden die eerste jaren nauwelijks onder de almaar gruwelijker wordende situatie in het land, al doet de familie Hoessein er alles aan om Ammo Baba uit het zadel te krijgen. Wanneer het olympisch elftal wordt uitgeschakeld op de Olympische Spelen in Los Angeles, schrijven alle kranten dat het team zonder enige twijfel zou hebben gewonnen als bondscoach Baba tenminste niet dag in, dag uit in bars en clubs vol verleidingen had gebivakkeerd en het niet met vrouwen van uiteenlopend allooi had aangelegd. Die verhalen komen allemaal uit de koker van Oedai Hoessein, Saddams zoon en voorzitter van de Iraakse voetbalbond.


    Wanneer die monsterachtige bondsvoorzitter aanwezig is bij een nederlaag van de nationale ploeg, worden spelers en begeleiders uren opgesloten in de kleedkamer en gemarteld

    Ondanks de tegenwerking, de smaad en de dreiging, blijft Ammo bijna drie decennia in dienst van de nationale voetbalbond. Gedurende die jaren leeft hij voortdurend in angst voor Oedai, die als kind samen met zijn broer Koesai verplicht moest kijken naar de video’s van door zijn vader uitgevoerde martelingen. Oedai Hoessein is een sadist van de buitencategorie: hij staat er bekend om dat hij vrouwen van straat laat plukken, om hen thuis te verkrachten en hen vervolgens zelf om het leven te brengen. In de ledige uurtjes schiet hij regelmatig stukken fruit van het hoofd van zijn tolk – ook al is hij een verre van briljant schutter. Later zal hij tijdens een groot galadiner in plotse woede ontsteken en, schijnbaar zonder aanleiding, zijn vaders voorproever doodslaan. Wanneer die monsterachtige bondsvoorzitter aanwezig is bij een nederlaag van de nationale ploeg, worden spelers en begeleiders uren opgesloten in de kleedkamer en gemarteld. Voorafgaand aan iedere interland wordt in de kleedkamer een videoboodschap van Oedai vertoond, waarin hij dreigt met de gruwelijkste repercussies bij een eventueel verlies. Zo kan het gebeuren dat het volledige team na een nederlaag vanuit het stadion naar de gevangenis wordt gereden, om daar in een kleine cel te worden opgesloten en nachtenlang met stokken te worden geslagen.

    Op het missen van een penalty staat het kaalscheren van het hoofd, slecht presteren betekent het gedwongen spelen van uren durende wedstrijden op de binnenplaats van een gevangenis, op het heetst van de dag en met een bal van beton.


    Wanneer Baba in 1992 coach is van de topclub Al-Zawraa, speelt zijn team de kampioenswedstrijd voor vijftigduizend toeschouwers tegen Al-Jawiya. Kort voor tijd wordt een zuiver doelpunt van Al-Zawraa om volstrekt onbegrijpelijke redenen afgekeurd. Al-Jawiya wint en Ammo Baba weigert na afloop het erepodium te betreden om zijn zilveren medaille in ontvangst te nemen uit de handen van Oedai.


    bs8r9v1cuaa6fw3


    In maart 2003 vallen Amerikaanse troepen Irak binnen, voor het begin van een oorlog waarvan niemand zich dan nog kan voorstellen dat hij eindeloos zal voortslepen. In die dagen vlucht de hele familie van Ammo Baba naar Chicago.

    Bijna de hele familie.

    Ammo Baba blijft zijn leven lang in Bagdad wonen, hij heeft zich voorgenomen om zich niet te laten wegjagen uit het land dat het zijne is, niet door de geschifte familie Hoessein, niet door clusterbommen en niet door het leger dat hem op 20 januari 2006, meer dan twee jaar na de dood van Oedai Hoessein, op een januarimorgen overvalt, mishandelt en berooid en vernederd achterlaat.

    Ammo Baba sterft op 27 mei 2009, aan de gevolgen van diabetes. Niet alleen de mensen die hem ooit hebben zien voetballen, spreken zijn naam nog altijd met de grootste eerbied uit.

    Meer van Joepsatijn:

    in de ban van leonard cohen

    traumars te lijf mamio 5 reportsge

    Wat voor reactie wilt u achterlaten?

    Reageer

Beste Bloggers

Registeer vandaag nog en begin gelijk
met het promoten van uw eigen persoonlijke blog.