BesteBloggers

  • Tijdlijn
  • Joepsatijn heeft een artikel gedeeld in Sportblogs
    2 maanden geleden

    Diego was hier

    diego was hier

    Nooit speelde hij voor of tegen een Nederlandse club.

    Oftewel; de wonderlijke geschiedenis van

    Diego Maradona en Nederland.

    Als dertien-

    jarige vergaapte hij zich aan La Naranja

    Mecanica, de Oranje Machinerie die in 1974 het Argentijnse elftal in

    Gelsenkirchen volledig

    doldraaide

    ls voetballer is hij een man uit het verleden, maar het kind in Maradona weigert oud te worden. Daarom vraagt Diego in de Amsterdam Arena om een bal. Het is zondagavond 31 juli 2005, het toernooi met Ajax, Arsenal, Porto en Boca Juniors zit er op, en eindelijk, eindelijk, betreedt Diego Armando Maradona een Nederlands voetbalveld.

    Hij is nog wat dikkig, maar niet meer zo huiveringwekkend opgeblazen als in de beroerde jaren die achter hem liggen. Hij draagt een gele polo, blauwe trainingsbroek en zwarte schoenen. De rechter broekspijp heeft hij wat opgerold, tot net boven de kuit. Achter zijn rug houdt hij een trainingsjack vast.

    Maradona begint simpel, houdt de bal hoog met de bovenbeentjes en laat hem wat op het hoofd balanceren.

    Dan, het trainingsjack is weggeworpen, begint hij aan het serieuze jongleerwerk, hoofdzakelijk met de linkervoet. Diego geeft tegeneffect bij het hooghouden, en laat de bal stuiten op het buitenkantje van zijn linker. De omstanders klappen, het kleine beetje publiek dat nog op de tribunes is blijven hangen, juicht. Teammanager David Endt van Ajax, die toekijkt vanuit de stadioncoulissen, is ontroerd. Maradona, de grootste voetballer van de twintigste eeuw, brengt een Nederlands stadion in vervoering. Op zijn 44ste.

    Te laat, veel te laat, maar beter dan nooit.


    Er is een filmpje van, op YouTube, en dat doet een beetje denken aan dat andere, wereldberoemde filmpje: ‘Live is life’, Maradona die danst met de bal op de muziek van Opus tijdens de warming up van de return van de UEFA Cup-finale tegen Bayern, in München, 19 april 1989: ‘Na-na, na-na-na’.

    Ook toen was het kind in Diego niet te stuiten.




    Het voetbal wordt in 1982 nog niet geheel en al door de commercie uitgeperst en een kaartje voor een WK-wedstrijd kun je nog gewoon een paar dagen tevoren aan het stadionloket kopen. Tegen een alleszins redelijke prijs.

    Met mijn neus sta ik op de Zuid-Amerikaanse titanenslag in het Sarría, het kleinere stadion van Barcelona. O Glorioso, de vreugde van het Braziliaanse volk, verslaat de wereldkampioen en Maradona uit zijn frustratie met een akelige trap in de onderbuik van invaller Batista.

    Rood.

    Een schok, zelfs voor de Braziliaanse supporters om mij heen op de stampvolle tribune. In 1982 wordt ook in het land van de grote rivaal al bewonderend over Maradona gesproken.

    Ik zie van zeer nabij de aftocht van

    Diego. Back Tarantini, die krullenbol, probeert hem te troosten. Maradona slaat een kruisje en verlaat het veld met afgezakte schouders. Hij is bezweken onder de druk die hij vijf WK-wedstrijden lang heeft meegetorst. Ze hebben hem in Spanje alle kanten opgeschopt en de Argentijnse nummer 10, die de titelhouder naar een nieuwe triomf moest voeren, geniet op zijn 21ste nog niet de wereldvedettestatus waarmee je arbitrale bescherming kunt afdwingen. Junior heeft het vogelvrije wonderkind met een sliding onderuit gehaald, in het strafschopgebied en zonder de bal te raken. Dat was Diego één onbestrafte overtreding te veel. Hij ontplofte en heeft zich afgereageerd op Batista. Exit Maradona, exit Argentinië.



    Nog diezelfde zomer bevindt Diego zich opeens in Nederland, op Papendal, met zijn nieuwe club FC Barcelona dat onder de strenge technische leiding van Udo Lattek staat. Deze Duitse Feldwebel verdomt het om tegen FC Groningen te spelen. Het elftal van trainer Theo Verlangen, met de jonge broertjes Koeman en nieuwkomer Ron Jans, heeft een paar klinkende oefenresultaten geboekt. Lattek is er niet gerust op. Zijn grote aankoop Maradona is nog niet geshowd aan het thuispubliek en zo vlak voor de officiële presentatie wil hij het risico van gezichtsverlies uitsluiten.

    De door Groningen-voorzitter Renze de Vries in zijn beste steenkolenengels geregelde wedstrijd gaat niet door. Lattek geeft als reden op dat de Groningers veel te hard voetballen naar zijn zin. De doodschop die der Udo zegt te vrezen, ontvangt Maradona een jaar later van de Slager van Bilbao. Het Baskische geweld van Andoni Goikoetxea maakt bijna een vroegtijdig einde aan de carrière van Maradona. Diego zit nog met zijn in tweeën getrapte been in het gips wanneer Barcelona in het najaar van 1983 naar Nijmegen komt, om in De Goffert voor de Europa Cup voor bekerwinnaars tegen NEC te spelen.

    Weer geen wedstrijd van Maradona in Nederland, net als tijdens dat trainingskamp op Papendal waar Diego trouwens wel aan shirtje-ruil doet. Met Nederlandse volleybalmeisjes. Die loopt hij tegen het lijf tijdens een wandeling met zijn ploegmakkers Bernd Schuster, de Duitse vedette van Barcelona, en Javier Urruticoechea, voetbalnaam Urruti, de Baskische doelman die in 2001 bij een auto-ongeluk gruwelijk om het leven zal komen.

    Op Papendal wordt het een vrolijke boel. FC Barcelona neemt in 1982 nog genoegen met een doodeenvoudige trainingskampbehuizing en deelt de hotelbarakken van het Gelderse sportcentrum met het Nederlandse volleybalteam dat zich aan het voorbereiden is op het Wereldkampioenschap in Peru.

    De voetballers en volleybalsters bezweren hun trainers Udo Lattek en bondscoach Johan van der Haar dat er niet gezoend wordt en zo. Maar Maradona zit opeens wel met een shirtje van Delta Lloyd AMVJ om de gedrongen tors in de lobby van het Sporthotel, geanimeerd in gesprek met de volleybalsters Irene Pelser, Els Kruims en Petra van der Linde.


    Irene Pelser is nu Irene Buijs-Pelser, getrouwd met Teun Buijs, die ook volleybalinternational was, en moeder van Anne Buijs, een van de lange meiden die onlangs zilver op het EK wonnen. Irene is ook een dochter van Harry Pelser, eerste elftalspeler van Ajax in de oorlogsjaren.

    In 1982 is zij 23 en weet ze alles van voetbal. ‘Ik was zo vaak met mijn vader mee naar Ajax geweest. Ik volgde het voetbal op de voet en wist ook toen al dondersgoed wie Maradona was.’

    Irene herinnert zich de kennismaking met de drie Barcelona-spelers die haar pad kruisen. ‘Dat ging van: “Hallo, ik ben Bernd Schuster, hij heet Urruti en dat is Diego”. Ik vroeg aan Maradona: “Zo, Diego, welke sport doen jullie?” Hij: “Ik ben Diego Maradona”. Ik: “Ja, maar dat zegt mij niets, welke sport doe je?” Hij: “Ik ben Diego Maradona”. Die Schuster en Urruti lagen op de grond van het lachen.’

    Pelser gaat wat drinken met de voetballers. Kruims en Van der Linde schuiven aan. ‘Met Schuster spraken we Duits, met Urruti Engels. Communiceren met Maradona ging met handen en voeten. Hij maakte niet zo’n intelligente indruk en hij had ook een hulpje in zijn buurt die hem met van alles moest helpen.’

    De Nederlandse volleybalvrouwen worden een aangenaam tijdverdrijf voor de jongens van FC Barcelona. En andersom. Pelser: ‘Maar er gebeurde niets, geen gehannes, geen geflikflooi. Er was wederzijdse interesse, we gingen bij elkaars trainingen kijken. Dat verdedigen van ons vonden ze behoorlijk spectaculair, vooral die keeper keek zijn ogen uit.’

    Een dag of vijf verkeren de sporters van verschillende disciplines en sekses in elkaars nabijheid. ‘We schoven bij hen aan bij ’t ontbijt en dat was heel gezellig en prima, totdat hun coach binnenkwam. Dan verstijfden die jongens en konden we maar beter even weggaan.

    Die Lattek was zo streng, hij vond niets leuk.’

    De trainer van Barcelona was zelfs zwaar geïrriteerd toen de laatste gezamenlijke avond van Pelser en Maradona met nogal wat kabaal eindigde. ‘Het kwam tot een watergevecht op de gang. Dikke lol, we gingen elkaar met brandslangen te lijf. Ja, Diego deed ook mee. Hij kreeg de volle laag.’

    En daarna allemaal keurig netjes het eigen mandje in. Pelser wil het nogmaals gezegd hebben: het bleef heel onschuldig allemaal. ‘Het was net of we met z’n alleen in een jeugdherberg zaten.’

    Zes jaar later is een rel rond José Ramón Alexanko, de Barcelona-verdediger wordt er van verdacht op Papendal een kamermeisje te hebben verkracht. Pelser: ‘Dat heeft mij geschokt. En het verbaasde mij enorm. Want toen met ons is er niemand lastig gevallen. Het was een brave bende.’

    En Diego? ‘Nooit meer gesproken, nooit meer gezien. Fantastische voetballer hoor, maar toen bekend werd dat hij met doping en drugs rotzooide, was ik er meteen klaar mee. Daar moet ik helemaal niets van hebben.’


    Geen FC Groningen, geen NEC, het schiet niet op met Nederland en Maradona. En dat terwijl Diego toch een bewonderaar van het Nederlandse voetbal is. Als dertienjarige vergaapte hij zich aan La Naranja Mecanica, de Oranje Machinerie die in 1974 het Argentijnse elftal in Gelsenkirchen volledig doldraaide: 4-0. Die WK-wedstrijd was de opmaat voor de geslaagde jacht van de Argentijnen op het WK in eigen land, vier jaar later. Het op ruimtelijk inzicht gebaseerde samenspel tussen Cruijff en Van Hanegem deed César Luis Menotti het licht zien. Oranje ’74 inspireerde de Argentijnse bondscoach bij het formeren van zijn wervelende WK-brigade waarin voor de tiener Maradona in 1978 nog geen plek was.

    Een jaar na de WK-triomf tegen het macabere decor van de Videla-dictatuur draagt Diego dan toch het nummer 10 van de nationale ploeg en is hij mede-spelbepaler aan de zijde van Osvaldo Ardiles. In Bern viert de FIFA zijn honderdjarig bestaan met een reprise van de laatste WK-finale. Het is de enige keer dat Maradona het in een officiële wedstrijd zal opnemen tegen een Nederlands elftal. Het is de enige keer dat Maradona het in een officiële wedstrijd zal opnemen tegen een Nederlands elftal. Wel is er in de zomer van 1985 een oefenpotje tussen Napoli en FC Twente waarin de Tukkers de Italianen op 0-0 weten te houden en keeper Theo Snelders zich zowaar met succes voor de voeten van de doorgebroken Diego weet te werpen….


    Hij is achttien en wisselt technische hoogstandjes af met te ver doorgevoerde individuele acties. De WK-revanche kent twee Nederlandse uitblinkers: debutant Simon Tahamata en routinier Pim Doesburg. De 22-jarige linksbuiten van Ajax pingelt er lustig op los en de 35-jarige keeper van Sparta verijdelt enkele keren een doelpoging van Maradona.

    Doesburg: ‘Ik was topfit en in bloedvorm’, weet Doesburg 36 jaar na dato nog heel precies. ‘Om Maradona maakte ik me niet druk. We kenden hem nog niet, wisten dat hij al wel een wereldvoetballer was, maar in Europa was hij nieuw. Hij wilde zich bewijzen als de nieuwe grote man en hij wilde per se scoren. Hij nam wat vrije trappen en schoot ze behoorlijk in de hoek hoor, maar ik had er goed het oog in. Nee, ik keek niet naar hoe hij trapte, dat deed ik nooit, de trap van een tegenstander bestuderen. Ik ging altijd van mijzelf uit en die dag zat ik zo goed in de wedstrijd dat ik gewoon alles pakte.’

    Behalve de penalty’s dan. Nederland-Argentinië eindigt in 0-0, maar omdat er een bokaal op het spel staat, worden er strafschoppen genomen. Na de eerste serie van elk team vijf is het gelijk (4-4). Er volgt een tweede serie van twee keer vijf en daarin schiet Maradona raak en missen de beide Jantjes Peters (de middenvelder van AZ’67 en de aanvaller van Feyenoord) die bij Nederland meedoen.

    Argentinië heeft de revanche van Oranje verijdeld en er worden shirtjes geruild. Maradona vraagt die van Johnny Rep, het Goudhaantje van Ajax dat in 1979 op Corsica, bij Bastia speelt. ‘Ja, Maradona wilde met mij shirtje ruilen. Niet zo gek toch? Ik was beroemder dan hij, toen. Ik ging in 1979 naar Saint Étienne, met Michel Platini. Wij waren de grote aankopen. Man, ik was me toen een beroemdheid hoor.’

    Van Maradona heeft hij al wel gehoord. ‘Ik wist dat hij een heel groot talent was en niet aan het WK had mogen meedoen omdat Menotti hem nog te jong vond. Maar ik heb geen opvallende herinnering aan hem in die wedstrijd, dus hij zal wel niet geweldig op dreef zijn geweest. Simon was goed, die viel op, en zelf miste ik een enorme kans. Ik kreeg de bal op m’n scheenbeen en toen vloog-ie tien meter naast. Ik speelde niet zo best, maar ik schoot wel mijn penalty er in. Hebben we toen eigenlijk nog gewonnen met penalty’s. Nee? O.’

    Het shirt van Maradona, waar is dat gebleven? Het verhaal gaat dat Rep het heeft weggegeven aan een Corsicaanse schone. Is dat zo? ‘Weet ik veel, ik heb het in elk geval niet meer. Ik heb niets meer. Ik gaf altijd alles weg en daar heb ik nu wel een beetje spijt van. Aan wie ik dat shirt van Maradona heb gegeven? Al sla je me dood, ik zou het niet weten. Aan een Corsicaanse schoonheid? Nee joh, nou ja, ik weet het gewoon niet.’





    Na Bern ’79 zal de internationale loopbaan van Maradona nog achttien jaar bestrijken, maar een nieuwe kennismaking met een Nederlandse ploeg zal er niet meer komen. Wel zal hij met zijn tweede Europese club, Napoli, enkele daverende duels met het AC Milan van Van Basten, Gullit en Rijkaard uitvechten.

    Legendarisch is de voor het kampioenschap beslissende Napoli-Milan van 1 mei 1988. Daarin wordt Diego overdonderd door een Ruud Gullit in de kracht van diens voetballersbestaan. Cruciaal in deze slag is een mislukte schotpoging van Mardona die balend op het veld blijft liggen terwijl keeper Galli de bal razendsnel uitwerpt. Amper twaalf tellen later is Gullit met zevenmijlspassen het veld overgestoken en heeft de met hem meegeholde Van Basten raak geschoten: Milan kampioen.


    In het seizoen dat de door doping en drugs aangetaste Diego probeert op te krabbelen in Sevilla (1992-1993) is er in de Spaanse competitie nog een schermutseling met het FC Barcelona van trainer Cruijff en libero Koeman. Maar Maradona is dan nog slechts een schim van de fabelachtige pingeldoos die in zijn eentje een landenploeg wereldkampioen kon maken (Argentinië in 1986) en een clubelftal naar de landstitel kon leiden (Napoli in 1987 en 1990).

    In 1996 speelt Diego zijn vierde WK. Als wereldvoetballer loopt hij op zijn laatste benen. Toch is hij zo nu en dan nog even de beste van allemaal. Twaalf jaar na Barcelona zie ik, als dagbladverslaggever, Diego terug, in Boston, waar Argentinië met 2-1 van Nigeria wint. Ditmaal ben ik er als journalist en Maradona gaat opnieuw af. Ditmaal niet vanwege een trap uit frustratie, maar als dopingzondaar, wederom gesnapt en op weg een opgeblazen junk te worden.


    In 2000 schrijft Simon Kuper voor het voetbaltijdschrift Hard Gras een special over het joodse gehalte van Ajax. Hij stuit op een wonderlijke geschiedenis. Meijer Stad, een Rotterdamse Jood die als door een wonder de holocaust heeft overleefd en die na de oorlog als ondernemer de wind mee heeft gekregen, vertelt hem over een toevallige ontmoeting met een Argentijnse wijnhandelaar die hem een voetballer aanbiedt. Of Meijer Stad de speler, een jongen nog, zou kunnen onderbrengen bij een club uit het land van dat onweerstaanbare Oranjevoetbal, het land van La Naranja Mecanica.

    Meijer Stad wil wel wat pogingen wagen en belt zonder succes met FC Den Haag, Sparta, Feyenoord en Ajax. Hij stuit op onwetendheid en desinteresse. Zelfs voor scoutingsbazen van de grote Nederlandse clubs is het Zuid-Amerikaanse continent in die tijd nog volledig onbekend terrein. Vandaar de onverschillige reacties waarop Meijer Stad stuit: Diego Maradona? Nooit van gehoord.

    Journalist Kuper spreekt er voor zijn Hard Gras-verhaal nog met de oude Hans Sonneveld over, Sparta’s vermaarde scout in ruste. ‘Maradona, jeetje nog aan toe’, zegt Sonneveld. Hij wist van niks, maar had hij het geweten, dan had hij nooit en te nimmer toestemming van het Sparta-bestuur gekregen om dat wereldtalent te gaan bekijken. Helemaal naar Argentinië? Nooit van z’n leven.

    Diego plukte de bal met zijn linker zo uit de lucht en begon zijn act. iedereen gelukkig en ik in de zevende hemel.


    Geen Maradona op de Hollandse velden. Diego speelt nooit voor en ook nooit tegen een Nederlandse club. Merkwaardig toeval.

    Maar dan is het 31 juli 2005 en op de slotdag van Amsterdam Tournament wordt David Endt in zijn kantoortje gebeld door de portier van de spelersingang in de Arena. Er staan wat Argentijnen aan de balie. Endt er heen, blijkt het om Maradona plus twee lijfwachten, type gorilla, te gaan. De teammanager en ex-perschef van Ajax nodigt de technisch adviseur van Boca Juniors uit in zijn kantoortje waar aan de muur een ingelijste voorpagina van het Argentijnse voetbaltijdschrift El Gráfico hangt: Maradona in het shirt van Boca Juniors.

    Endt: ‘Ik stel mij voor en Diego zegt: “David? Dé David?” Ik, verbaasd: “Ehh ja, ik ben de enige David hier”. Hij: “Ik heb over je gehoord. Je bent goed geweest voor de Argentijnen die hier speelden. Luister, vanaf nu zijn wij broers en alles wat jij van mij wil, doe ik”. Hij omhelsde me en ik kreeg grote Latijnse kussen. Ik geloofde mijn oren niet. Had hij over mij gehoord van Mariano Juan en Mauro Rosales?’

    Maradona houdt woord, niets is hem te veel als Endt hem vraagt of hij nog even met die en die op de foto wil. ‘En tussen de bedrijven door kwam hij langs in mijn hok, even lekker zitten en ouwehoeren.’

    Als het Amsterdam Tournament ten einde is, wordt Endt wederom gebeld. Diego wil een bal. ‘Maar de materiaalmensen wilden hem die niet geven. Ajax als kruideniersclub. Ik ben de trappen afgehold en heb in het materiaalhok een bal van de plank gegrist. Die heb ik vanaf het trappetje bij het veld naar hem toe geschoten. Diego plukte de bal met zijn linker zo uit de lucht en begon zijn act. Iedereen gelukkig en ik in de zevende hemel.’

    Dat is John van den Brom de volgende morgen ook. Het hoofd van de Ajax-opleiding mag met Maradona op de foto. Diego leidt de uitlooptraining van Boca omdat hoofdtrainer Alfio Basile voor de terugvlucht naar Buenos Aires nog even snel wat sightseeing wil doen. Maradona is op maandagmorgen vergezeld van zijn neefje Tiago met wie hij, net als een dag eerder in de Arena, geregeld wat overtrapt. Het jongetje beleeft Amsterdam met een gelukzalige glimlach.

    Daar is Van den Brom en omdat niets hem te veel is, gaat Diego met John op de foto. Boca dribbelt wat, speelt een positiespelletje mét Maradona en neefje Tiago, en als de training gedaan is, worden er nog wat ballen op twintig meter van het doel gelegd: latjetrap. Diego zwaait met zijn linker, kleng, raak. En nog een keer. En nog een keer. Het kind in Maradona weet van geen ophouden.




    Meer van Joepsatijn:

    in de ban van leonard cohen

    traumars te lijf mamio 5 reportsge

    Wat voor reactie wilt u achterlaten?

    Reageer

Beste Bloggers

Registeer vandaag nog en begin gelijk
met het promoten van uw eigen persoonlijke blog.