BesteBloggers

  • Tijdlijn
  • Fabiangijze heeft een artikel gedeeld in lifestyleblogs
    een maand geleden

    Een blog zonder titel maar wel met mijn gevoel

    een blog zonder titel maar wel met mijn gevoel

    Eerlijk gezegd weet ik vandaag niet zo goed waar ik moet beginnen. Dit was wat ze noemen echt een kut dag. Net als ieder ander mensen heb ik die. Daar ga ik dan ook niet moeilijk over doen. Gewoon even een dag dat je super kut voel en waar alles een beetje fout aan voel. Vanochtend toen mijn wekker ging voelde ik het gelijk al. Het was als of er iemand met een rotte vis mij de hele nacht klappen had gegeven. Dat was dan ook het moment dat ik besloot om heel lang naar het plafon te kijken en gewoon niks te doen. Daarna ben ik maar naar beneden gegaan om even iets te eten en mijn stage helaas af te bellen. Ik had mij nog zo voor genomen om geen ene dag vrij te nemen deze laatste maand. Gewoon uit dank voor hun respect en de liefde die ik daar krijg. Die liefde volle plek had ik echt even nodig. Een plek waar ik wordt gerespecteerd en vrij wordt gelaten. Uit de grond van mijn hart kan ik zeggen dat ik die plek daar echt heb gevonden. Wat zitten daar lieve mensen zeg. Het deed stiekem gewoon extra pijn toen ik hun vanochtend opbelde.


    Na het telefoontje ben ik snel weer mijn bed in gegaan. Ik viel in een hele diepe slaap. De slaap die ik na al die nachten echt nodig had. Het is dat mijn moeder begon te zingen in de badkamer, maar anders was ik 14:00 zeker nog niet wakker geworden. Helaas was de beroerdheid alleen maar groter geworden. Nou was ik gisteren begonnen aan de serie Weemoedt, dus ben ik die maar veder gaan kijken. Dat is eigenlijk mijn dag bezigheid geworden. Slapen, serie kijken en eten. Iets wat ik echt haat. Op bed liggen doe ik namelijk echt niet graag. Waarom ik het vandaag toch deed? Ik zou het mijn god niet weten. Het voelde ook totaal niet prettig.


    Normaal is mijn telefoon tegenwoordig echt aan mijn handen vast geplakt. Alleen na een kort tegenvallend gesprek heb ik die uitgegooid. Nog iets wat ik normaal nooit zou doen. Toch bevalt het mij zo goed. Het liefst zou ik hem ook gewoon nooit meer aan willen doen. Al dat gezeik om niks, gesprekken met mensen die je eigenlijk totaal niet kennen en al die nutteloze uren die ik er instopt. We zijn nu dik 5 a 6 uur veder en ik mis hem echt niet. Misschien omdat ik de nieuwe berichten niet durf aan te kijken of omdat ik hem echt even zat ben. De mensen waar ik hem normaal altijd voor aan laat gaan toch niks sturen. Dat doen ze namelijk al heel lang niet meer. Helaas groeien dingen na een tijd uit elkaar als er belangrijkere dingen op een pad komen. Sorry, maar ik ben alle contact verzoekjes een beetje zat geworden.


    Twee uur geleden riep mijn moeder me. Het eten stond klaar en ik kon weer lekker makkelijk aan schuiven. Iets waar ik mij stiekem voor schaam. Wat zou ik mijn moeder graag meer willen helpen. Toch houd iets mij tegen. Natuurlijk kom ik laat thuis, maar er zijn zoveel andere dingen waar ik ook mee zou kunnen helpen. Die hulp gaf ik anders altijd. Van het feit dat ik dat tegenwoordig niet meer zo vaak doet, wordt ik echt misselijk van. Wat ben ik eigenlijk ook een grote lul, hoor ik mij zelf denken. Ik begin gewoon op de mensen te lijken waar ik mij zelf zo aan irriteer en soms zelfs haat. Kwam dat al die tijd dan gewoon, omdat ik diep van binnen net zo ben? Misschien wel, maar ja wie zal het zeggen. De tijd die langzaam steeds veder tikt?


    Na het eten sprinten ik naar de keuken om mijn bord neer te zetten. Daarna lag ik al snel weer onder de warme dekens verstopt. Dan gaan we toch weer gezellig de serie veder kijken. Na twee nieuwe afleveringen te hebben gekeken besloot ik heel even wat anders te gaan doen. Nou ja iets anders? Ik ging gewoon even mijn mail en mijn Facebook bekijken. Dat laatste was echt de beste beslissing van de dag. Het eerste bericht wat ik zag was van een vriendin. Misschien mag ik haar eigenlijk helemaal geen vriendin noemen na maar één kleine ontmoeting, maar ik doe het lekker toch. Ze is echt een meid met een prachtige stem en ik ben er dol op. Ze had gelukkig weer een klein stukje gecoverd van een liedje. Dit keer was het A Thousand Years van Christina Perri. Op goed geluk starten ik het liedje, want van dit nummer had ik echt nog nooit gehoord. Ze pak mij normaal al met haar stem, maar dit keer flikte ze het net iets beter dan alle andere keren. De cover was gewoon perfect voor deze dag.

    Snel liet ik een reactie achter en deelde ik het op mijn Facebook. Daarna besloot ik het nummer nog een paar keer te beluisteren. De tweede keer wist ik de melodie al helemaal uit mijn kop. Dat heb ik snel, maar nooit zo snel. Het deed stiekem meer met mij dan ik had gewild. Het gevolg hier van zijn alle zinnen die je hier nu kan lezen. De zinnen moesten er in eens uit. Ik moest en zou schijven met op de achtergrond muziek van Christina Perri en af en toe de cover er tussen door. Misschien komt het door de buiten kou, maar mijn haren staan gewoon allemaal overeind. Iets wat ik alleen heb bij mooie momenten. Nou weet ik niet zo goed of ik dit zo’n mooi moment vind, maar ik ga hem zeker niet zo snel vergeten. Dit wordt zo’n verhaaltje waar ik over een paar jaar nog steeds zal aan denken, wanneer A Thousand Years weer eens wordt opgezet.


    Fabian van der Gijze


    Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

    Meer van Fabiangijze:

    mijn allereerste casting fotoshoot heden

    mijn 32 uur stage week zit er op

    Wat voor reactie wilt u achterlaten?

    Reageer

Beste Bloggers

Registeer vandaag nog en begin gelijk
met het promoten van uw eigen persoonlijke blog.