BesteBloggers

  • Tijdlijn
  • Paul.ricken heeft een artikel gedeeld
    een week geleden

    Hoe ik diverse keren een eind eraan wilde maken en toch terugkwam als ondernemer met reuma artrose een lege portemonnee en een beetje gezond verstand

    hoe ik diverse keren een eind eraan wilde maken en toch terugkwam als ondernemer met reuma artrose een lege portemonnee en een beetje gezond verstand

    Waar zal ik eens beginnen?


    Ken je dat?

    Die gedachte, wat heeft het allemaal voor zin? Waar doe ik het allemaal voor? Welk verschil maakt het eigenlijk dat ik leef en who the f$* cares anyway?  


    Of dat je het gevoel hebt dat je er helemaal alleen voor staat en dat iedereen vooral met zijn eigen IKKE IKKE IKKE bezig is en alles dus 1 grote egotripperij is?


    Het Einde


    En dat je zelfs soms eraan denkt om er maar helemaal een eind aan te maken. Toen ik die gedachte voor het eerst kreeg (ergens in mijn jeugd), weet ff niet meer wanneer precies, maar dat was een hele tijd geleden, schrok ik me rot. Ik als positieve denker in mogelijkheden, dat denken??!! Hoe ken dat nou? Dat is toch niet normaal.




    En toch kwam die eindgedachte later toch weer terug, iedere keer weer. Ik begon zelfs te denken aan hoe ik dat het beste voor elkaar kon krijgen, snel, effectief en pijnloos. Ik kan je zeggen, dat is niet fijn en dat is meer dan een understatement.  


    En toch…..


    Op een gegeven moment dacht ik; dit moet iedereen wel een keer in zijn leven gedacht hebben, toch? In een moment van wanhoop, depressie, een diep gevoel van eenzaamheid. Alles wat ik ook ooit voelde. 


    Veerkracht Of Zo?


    En meteen wist ik ook dat al die gedachten en bijkomende gevoelens volstrekte bullshit zijn. Tenminste zo werkt het bij mij. Ik kan het relatief snel weer terugbrengen naar zijn essentie. Of hoe je het ook wilt noemen. En daarna weer omzetten in lessons learned om van daaruit weer te creëren.  


    Dit hele patroon kan ik ook wel veerkracht noemen. Iets waar we gelukkig mee geboren zijn. Of een soort overlevingsdrang wordt het ook wel genoemd. Of levenskracht die door ons heen blijft stromen. Of angst voor de dood die weer zorgt dat we het leven volledig omarmen. Nou ja, whatever.


    Het is net als het miraculeus herstellen van een wondje op je been of arm. Het lichaam gaat er als vanzelf mee aan de slag. En maakt er weer langzaam een mooi stukkie huid van. Zelfherstellend vermogen van de mens is eindeloos. En het gaat allemaal automatisch. 

     

    Zweet En Napalm


    Verontrustende gedachten kwamen desondanks toch iedere keer weer op en sommigen worden omarmd in mijn brein op een vreemde manier. Soms 's nachts of vlak voor het slapen. Als ik weer eens teveel koffie op had en sowieso weer eens overliep van energie. De energie spuitte nog door mijn aderen. En ja, het was al voorbij 2.00 PM, dus ik moest toch een keer gaan tukken. En dan begon dat malen, en meer, en nog meer, + nog meer draaien en bewegen, tenslotte panikeren totdat ik bijna ging hyperventileren.


    Soms zat ik dan hevig zwetend op de WC in me goddelijke nakie (ik slaap zonder pyjama). Drijfnat, tollend, me vasthoudend aan de badrand. 'Man, ik ga dood', schoot door me heen. 'Blijven ademen, oogjes dicht, rustig maar, het is allemaal gedoe. Het komt goed. Het is bedoeld om er iets van te leren.' Of zoiets.  


    Soms werkte dit interne geklets. Beetje me zelfbewustzijn inschakelen en dan waarnemen wat ik werkelijk aan het doen was. Soms werkte het ook niet. Tja, wat dan(?), soms een kop thee in de badjas op de bank voor de TV. Soms een natuurfilmpje inclusief wat napalm. Werkte ook wel. Werd ik in ieder geval moe. 


    Werk En Geen Werk


    Dit hele gedoe ontstond vooral in een tijd dat ik als freelancer nauwelijks werk had. Ik leefde vooral op opdrachten die ik kreeg van een bevriend bureau. Thema; klantbeleving. Als ik maar een paar daagjes trainde voor hun, dan had ik al een aardig inkomen. Tenminste ik had niet veel nodig. En hier en daar deed ik wat creatief boekhouden. Ahum.


    Totdat die opdrachten er opeens niet meer waren, mijn trainerschap in de voetballerij + mijn eigen voetbalschool ook maar een paar grijpstuivers opleverden en mijn zoveelste zelf gestarte eigen bedrijf geen cent maar wel veel voldoening opleverden. Nou ja, het kwam er uiteindelijk op neer dat ik mijn bedrijf moest beëindigen. Was niet levensvatbaar volgens een adviseur van een uitkeringsinstantie. Kan het hem niet verwijten. Ik was de enige die begreep waar dat bedrijf over ging…..


    Bijkomend voordeel (ieder nadeel heb....); ik kreeg in ieder geval weer wat geld. En later een uitkering. Bijstand. Yes, bijstand. Had ik nog nooit meegemaakt. Je moet weten, bijstand voor een ouder met volledig co-ouderschap van twee kids, is nog geen 1000 euro. Alleen de huur al die ik betaalde was al boven de 1000 Euro. Dus daar gingen we weer. Schulden verder opbouwen. Want er lag nog het een of ander. 


    Angst En Pijn


    Verplicht werken om je uitkering te rechtvaardigen. Nou ja, ik bespaar je de details. Ook toen kwamen die angsten weer. Wat als..... Wat als.....Wat als...... En ga zo maar door. Daarbovenop kreeg ik te horen dat vanwege artrose in mijn knie me zeer werd afgeraden nog te voetballen de rest van mijn leven. Nu weet je wellicht, voetballen (en uren achter elkaar free style dansen) is absoluut het allerliefste wat ik bij voorkeur dagelijks doe. Toen nog 3 tot 4 keer in de week.


    Ff later had ik opeens maanden achter elkaar verschrikkelijke pijnen in mijn schouder, tanden (in 1 jaar tijd had ik 5 wortelkanaalbehandelingen), heupen, armen of benen. Het leken wel zenuwpijnen. De ene pijnstiller na de andere ging erin. Van licht tot heel zwaar. En een paar keer midden in de nacht op het fietsje naar de huisartsenpost voor nog zwaardere pijnstillers.





    En ik kwam weer diverse keren zwaar zwetend op de WC terecht. Zelfs een keer in de pauze van een training die ik gaf.... Na bloedonderzoek bleek uiteindelijk dat ik een zeer laag vitamine D gehalte had en dat was de oorzaak van al die klachten. Ik moest heel snel pillen gaan slikken. Gelukkig hielp dat al snel.


    Toch bleef het vreemd, als 54-jarige had ik toch heel veel zonuren als actieve sporter. Dus vitamine D genoeg, leek me. Blijkt dus een foutje in je immuunsysteem te zijn. Op een gegeven moment kan het lichaam het niet helemaal zelf meer, blijkbaar.


    Ik kreeg een half jaar een uitkering en de laatste paar maanden kreeg ik gelukkig weer wat freelance werk. Maar ja, dat mocht die uitkeringsinstantie niet weten anders kreeg ik geen uitkering meer en moest ik eveneens de uitkering terugbetalen en een boete betalen. Dus ik wist op slinkse wijze, tenminste dat dacht ik, via familie iets te regelen. Uiteindelijk kwam het toch uit. En was het voorstel van de gemeente; direct stoppen met de uitkering of uitkering behouden en een boete betalen. Ik koos meteen voor het eerste. Ik had per slot van rekening toch weer wat freelance werk. Waar ik weer net van kon leven.


    Uitersten


    En weet je, ik begon het een beetje te aanvaarden dat het allemaal liep zoals het liep. Had toch ook veel kennis opgedaan over non-dualiteit. Non-dualiteit komt erop neer, in het kort, heel kort, dat alles gebeurt zoals het gebeurt. 


    Psychologisch gezien herhaalde zich keer op keer 'zomaar' een patroon bij mij. Een patroon van uitersten. Luiheid of bore-out overmandde me dan. TV en films kijken overheerste dan. En dan kwam er weer een periode van immense creativiteit, euforie en productie. Zoals die keer dat ik o.a. 687 blogartikelen schreef in 687 dagen op een zelf gecreëerd platform; The Awesomeness Revolution. 


    Ik schreef, ik onderzocht, ik maakte nieuwe diensten en producten, ik maakte nieuwe websites, ik bedacht nieuwe business ideas, ik danste, ik zong, ik voetbalde, ik rende, ik hield van, ik schreeuwde, ik maakte lol, ik hield mensen voor de gek, ik mediteerde, ik fietste, ik lag in de zon, ik stopte met roken, ik kreeg reumatische artritis (nu slik ik ca. 40 pillen per week), ik ging volledig over op Vegan Food (om van die pillen af te komen, gezond eten kan helpen namelijk), ik...  en nog veel meer. Nou ja, een vulkanische uitbarsting van van alles en nog wat. Alleen dat met die 40 pillen had niet gehoeven wat mij betreft. 


    Die twee uitersten kwamen iedere keer terug. En de verwarring die telkens ook daarbij vrij kwam. 





    Verwarring, bore-out, luiheid, extreme creativiteit en productiviteit en meer van dat. En ik zocht de oplossing in nog meer video's bekijken, nog meer lezen, nog meer studeren, nog meer luisteren naar mezelf; non-dualiteit moest toch de oplossing brengen????!! Een soort oplossing richting bevrijding, verlichting of ook wel serene rust genoemd. 


    Zomaar Een Ontdekking Richting Thuis


    Nu heb ik de vreemde neiging datgene wat ik vergeten ben ook nog eens vergeten te zijn. Dus ik weet niet eens meer hoe ik nu ontdekte - een belangrijke ontdekking - dat ik een Renaissance Soul ben. Ik was in ieder geval aan het fietsen, zoals zo vaak op mijn piepende en fluitende en krakende opafiets (ongeveer 35 jaar oud), dat ik dat inzicht kreeg. Wat de aanleiding was weet ik niet meer en wat er precies gebeurde weet ik niet meer, maar het was wel bevrijdend, daar ergens langs de rivier de Vecht. Was dit dan de bevrijding die ik nodig had?


    Ik besloot het te verkennen. Daar was ik immers goed in. Dus ik vond (wederom) Puttylike, Renaissance Souls, Creatieve Generalisten, BarbaraSher en vele anderen. Ik had ze al eerder gescand natuurlijk. En nu wist ik het wel opeens zeker. 


    Dit was wat ik GEMIST had mijn hele leven. Mensen. Mensen zoals ik. Mensen die ik begrijp. Mensen die mij begrijpen. Dan voel ik me thuis. Dat is mijn THUIS!




     

    En niet al die gedachten en identificaties die ik mensen al jaren iedere keer hoorde denken zoals; 'tja die Paul, geweldige vent, maar beetje een dromer, einzelgänger, arrogant, die redt zich wel, lekker gepassioneerd hoor, eigenwijs, die kun je maar beter laten, heb ik wel bewondering voor zeg; al die vernieuwing iedere keer, kan ie nou niet eens een keer zijn echte gevoel tonen, zelden zo'n man ontmoet die zo onthecht kan zijn, is ie nou serieus of ziet ie nu weer te dollen, neemt ie mij wel serieus' en meer van dat alles.


    Neen, de enige die ik een beetje begrijp ben ik zelf. Dus de manier, om de eenzaamheid, bore-out, luiheid en extreme uitbarstingen van creativiteit met elkaar in balans te brengen is gelijkgestemden te vinden en mee te connecten.


    En ik wist ook zeker dat ik iets te bieden had. Hoeveel soulsearching had ik wel niet gedaan in mijn leven?! Hoeveel diepte had ik al ervaren binnen mezelf?


    En JEZUS CHRIST, hoe lang kun je erover doen om uit te vinden dat je nu thuis bent gekomen? 54 jaar dus blijkbaar. En een portie GEZOND VERSTAND zullen we maar zeggen. 


    Maar man, man, man (hier had ook vrouw, vrouw, vrouw kunnen staan) wat was ik er blij mee!


    En then I took off once more. www.iederedagvrij.nl was er in no time. Vanuit een soort rust en trance nu. In een soort onmiddellijke aanvaarding van mijn volledige zijn. Ahum, jaaah, het staat er echt. Kan het niet anders opschrijven. Wat een vrede van binnen. Ultiem gevoel. It's Bloody Awesome Dude (= dit straattaal?)





    En.... BONUSJE! Al mijn passies, interesses, gaven komen nu samen in 1 business. Niet in 6 of 7 businesses, verspreid en versplinterd in allerlei eendagsvliegjes. Nu komt alles samen. Love it.


    Jouw Gevoel


    Ken je dat ook? Dat gevoel op je plek te zijn? Dat gevoel van volstrekt en overweldigend comfortabel voelen in je lijf en leden? Volstrekt OK voelen en zijn. OK met alles wat je bent, wat je kan, waar je warm voor loopt, waar je interesse naar uitgaat, waar je je in verliest, wat je voelt, wat je verwart, wat je pleziert, wat je verrast, dat dat alles er mag zijn. En alle andere individuen in hun zijn om je heen meteen ook.


    Dat is voor mij VRIJ ZIJN. 


    Mijn god, (met een kleine g inderdaad), wat heerlijk. Het is het einde. Eindelijk.


    Hoop dat jij als Renaissance Soul dat ook ervaart. 


    Laat het me weten of het zo is en ook als het niet zo is. Niet alleen aan mij maar ook aan al die andere. Laten we connecten met al die andere Renaissance Souls. 


    Om te beginnen HIER.


    Of door onderaan een bericht achter te laten. TX.



    Wat voor reactie wilt u achterlaten?

    Reageer

Beste Bloggers

Registeer vandaag nog en begin gelijk
met het promoten van uw eigen persoonlijke blog.